Szkolenie Alpinistyczne Karkonosze – opinia, rekomendacja

Świetna zabawa połączona z pogłębieniem tematyki górskiej. Takie szkolenia możemy polecić każdemu bo przy przyjemnej atmosferze można zdobyć dużo wiedzy od doświadczonych przewodników. Historie i relacje z gór z całego świata są motywatorem do kolejnych wypraw. 

Pamiętajcie trening czyni mistrza!

Artykuł Szkolenie Alpinistyczne Karkonosze – opis, informacje pochodzi z serwisu Nadszczytami.

W ramach przygotowania do wyprawy na Elbrus realizowałem plan treningowy na półmaraton w 2h., a także w ostatnim miesiącu dołożyłem chodzenie po schodach z plecakiem obciążonym do około 20kg. Udało mi się nawiązać współpracę z firmą Brubeck (http://www.brubeck.pl/), której wysokiej jakości odzież termiczna była niezbędną rzeczą w ekwipunku. Chciałbym jeszcze raz podziękować za to wsparcie techniczne!!!.

Dzień I – Elbrus

Po pobudce o 6 w rodzinnym domu, ostatnim sprawdzeniu rzeczy, wyruszyłem w kierunku warszawskiego lotniska. W umówionym miejscu kolejno spotykałem uczestników wyprawy. Część z nich to znajome mi twarze z poprzednich wyjazdów, więc bardzo cieszyłem się na ich widok. Od organizatora otrzymaliśmy namiot oraz przydział jedzenia liofizowanego. Po dopakowaniu plecaka, zabezpieczyłem go na podróż przy użyciu streczu. W tym momencie uświadomiłem sobie, że worek podróżny jest niezwykle potrzebny – niestety nie miałem go w swoim wyposażeniu.
Samolot do Moskwy miał spore opóźnienie, jednakże całej grupie dopisywał bardzo dobry nastrój i nikomu nie przeszkadzała zaistniała sytuacja. Co prawda przeszło mi przez myśl, że możemy spóźnić się na kolejny samolot, którym mieliśmy przemieścić się z Moskwy do Mineralnych Wód. Na szczęście obyło się bez problemów i około godziny 18 wylądowaliśmy na miejscu. Dwoma busami udaliśmy się do hotelu znajdującego się w miejscowości Piatigorsk.

Dzień II- Elbrus

Nerwowa pobudka spowodowana brakiem przestawionego czasu w telefonie. Na szczęście zdążyliśmy zjeść śniadanie i na czas zdążyć na zbiórkę przed hotelem. Busami udaliśmy się do miasta na zakupy żywieniowe. Każdy z nas dostał przydział kasy oraz listę zalecanych rzeczy, które należy kupić. Na targowisku bardzo zaskoczyła mnie pozytywna reakcja ludzi na dźwięk języka polskiego. Po zakupach żywieniowych udaliśmy się jeszcze do większego centrum handlowego w celu zakupienia gazu (przestrzegam osoby, które planują zabrać gaz ze sobą z Polski – niestety jest to niemożliwe; przykładem jest jeden kolega, który musiał go wyrzucić na lotnisku). Następnie udaliśmy się w kierunku miejscowości Azau, znajdującej się na Kaukazie. W trakcie drogi moją uwagę przykuły kontrole między regionami w Rosji. Na szczęście bus, którym jechaliśmy nie został zatrzymany, ale widok długiej broni generował dreszczyk emocji w naszym składzie. Kolejną zaskakującą rzeczą był wygląd małych wiosek na Kaukazie. Każdy dom, gospodarstwo otoczone jest dość wysokim murem, ogrodzeniem, które jest połączone z sąsiadem. Czym bogatszy gospodarz, tym bardziej wystawna, kłuta brama. Muszę przyznać, że część z nich robiła wrażenie. Do Azau dojechaliśmy około godziny 12:00. Tutaj w jednej z knajp dostałem bardzo dobrą kawę, której smak wspominam do dzisiaj. Następnie udaliśmy się do Gondoli, którą z jedną przesiadką wjechaliśmy na wysokość 3600m n.p.m. Następnie skorzystaliśmy z wyciągu krzesełkowego, którym przemieściliśmy się w okolice beczek, które do tej pory widziałem tylko na fotografiach. Lekkie podejście do beczek na tej wysokości spowodowało zadyszkę i brak tlenu był już odczuwalny. Po szybkim przydziale do wyznaczonych beczek, przyszedł czas na wyjście aklimatyzacyjne. Tutaj uwaga dla osób planujących wypady w wyższe góry, gdzie wymagana jest aklimatyzacja. Pamiętajcie, że najlepszą aklimatyzacje uzyskuje się w ruchu. Należy jednak pamiętać, że to ma być lekki wysiłek. Ja razem z Pawłem, Krzyśkiem i Mirkiem udaliśmy się na wysokość około 4200 m.n.p.m. Tempo było spokojne a widoki dookoła zapierały dech w piersiach. Zachód słońca został zasłonięty przez górę, ale chmury na wschodzie z promieniami zachodzącego słońca były zjawiskiem niedopisania. Gdy wróciliśmy, mieliśmy czas na przygotowanie posiłku, ugotowanie herbaty i przygotowanie butelki wody. Przy beczkach znajduje się jeden barak, w którym można spokojnie przygotować coś do jedzenia. Były dostępne nawet kuchnie gazowe z gazem, więc nie musieliśmy korzystać z naszych sprzętów. Następnie nadszedł czas na zasłużony odpoczynek.

Dzień III -Elbrus

Kolejny dzień miał być przeznaczony na wyjście aklimatyzacyjne do miejsca, gdzie zgodnie z planem mieliśmy rozbijać obóz. Pobudka po godzinie 7 tamtejszego czasu. Pogoda petarda, wiec wykorzystałem chwilę na zrobienie zdjęć. Po śniadaniu szybkie zebranie, podział na grupy i ruszyliśmy w kierunku naszego celu.. Moja aklimatyzacja przebiegała naprawdę dobrze i nie odczuwałem problemów związanych z wysokością. Cześć osób skarżyła się na ból głowy i złe samopoczucie. Początkowo nasza droga prowadziła obok stoku narciarskiego, na którym nawet o tej porze roku nie brakowało miłośników sportów zimowych. Przy każdym krótkim postoju wykorzystywałem moment, aby nałożyć krem UV 50. Przy tak operującym słońcu i odbiciu od śniegu jest to konieczne! Należy również pamiętać o smarowaniu dziurek w nosie oraz uszach. W bardzo przyjemnym tempie zdobywaliśmy wysokość oraz podziwialiśmy krajobrazy. Około 30 minut przed naszym przyszłym miejscem obozowiska zrobiliśmy krótką przerwę. Mieliśmy czas na szybką przekąskę, uzupełnienie płynów oraz pamiątkowe zdjęcia. Przewodnik wykorzystał chwilę, aby zrobić solidne przypomnienie niezbędnej wiedzy. Zademonstrował wszystkim techniki hamowania czekanem. Pierwotny plan zakładał, że każdy z nas będzie miał okazję przetestować hamowanie, jednak z powodu mokrej warstwy śniegu zrezygnowaliśmy z tego planu. Dla mnie nie była to nowość, ponieważ miałem okazję solidnie przećwiczyć to na stokach Mont Blanc. Po przerwie udaliśmy się na wysokość około 4400m. n.p.m., gdzie wybraliśmy miejsce na założenie obozu. Każda z grup namiotowych przygotowała sobie stanowisko, aby w dniu kolejnym rozbić namiot. Muszę przyznać, że praca na tej wysokości była dość ciężka. Kilka ruchów łopatą/czekanem wymagało chwili przerwy. Po wykonaniu prac udaliśmy się w kierunku beczek na odpoczynek i nocleg. Wyjście plus praca na tej wysokości była solidną aklimatyzacją. Podczas schodzenia mijaliśmy kilka osób udających się do góry. W mojej głowie pojawiły się obawy, co do przygotowanych miejsc. Na szczęście nie zostały zajęte. W beczkach mieliśmy czas na ostatnie przepakowanie plecaka i zabranie najpotrzebniejszych rzeczy. Mieliśmy możliwość pozostawienia depozytu na czas pobytu wyżej. Dla osób wybierających się na Elbrus taki depozyt kosztuje 100 rubli od pozostawionej sztuki. Ciepły posiłek. Przygotowanie herbaty oraz wody i czas na sen…

Dzień IV – Elbrus

Pobudka, śniadanie oraz przygotowanie do wyjścia. Plan na dzień zakładał założenie obozu w okolicach 4400m. n.p.m.. Podzieleni na grupy, ruszyliśmy tą samą trasą, co dzień wcześniej, tym razem w celu rozbicia namiotu. Kolejny dzień dopisała nam pogoda. Słońce i piękna lampa dopisywały nam przez całą trasę. W tym dniu szliśmy z plecakami, które ważyły około 12-15kg, a i tak pokonaliśmy trasę szybciej niż dnia poprzedniego na lekko. Jak widać aklimatyzacja zrobiła swoje. Rozbiliśmy namioty i każdy zabrał się za przygotowanie do ataku szczytowego, który był planowany na godzinę 4:00. Pierwszą noc w namiocie spałem naprawdę dobrze i gdy zadzwonił budzik w nocy wstałem wyspany. Nie wiem czy to adrenalina, ale naprawdę warunki mi sprzyjały. Niepokojący był dla mnie wiatr, który wiał dość silnie. Początkowo myślałem, że o tej godzinie panują tu takie warunki, ale kolejna część dnia pokazała, że byłem w błędzie. Gdy wyszedłem z namiotu odczułem, że wiatr daje we znaki. Odczuwalna temperatura dużo niższa niż poprzedniego wieczoru. Krótkie zebranie i ruszyliśmy na atak szczytowy. Niestety widoczność bardzo niska. Wraz ze wzrostem wysokości wiatr, co raz silniejszy. Czułem, że lewa ręka i noga od strony podmuchów wiatru mi marznie. Walczyłem ze sobą i warunkami pogodowymi, aby iść do góry. Tempo przewodnika Krzyśka, które było w poprzednich dniach dla mnie idealne, teraz mnie denerwuje. Ruszam szybciej razem ze Zbyszkiem, który idzie z przodu. Liczę na to, że przy większym ruchu będzie mi cieplej. Niestety to nie pomaga. Nawet wkładki termiczne w butach nie dają żadnego efektu. Powoli zdobywamy wysokość. Jest coraz gorzej. W głowie myśli czy dzisiaj w ogóle uda nam się zdobyć szczyt. Warunki dają coraz bardziej w kość. Wiatr w granicach 60-100km/h. Na lodowcu w połowie drogi do Zbyszek ogłosił decyzję o powrocie. Myśli, krążące po głowie stały się faktem. Tego dnia Elbrus nie pozwoli nam stanąć na szczycie. Po prawie każdym widać, że morale spadają i że warunki dokuczyły. Znalazła się jedna osoba, która mimo decyzji przewodnika chce iść dalej. Na szczęście po ich wspólnej rozmowie wszyscy wracają do obozu. Przez całą drogę powrotną pogoda dalej fatalna. Marzę o zaszyciu się w śpiworze i po dotarciu obozu realizuje swój plan. Rozgrzewam palce u rąk i nóg, które przemroziłem w ataku. Fatalna pogoda utrzymuje się przez cały dzień oraz noc. Śnieżyca, przechodzące burze i bezsenność w namiocie. Sprawdzam prognozy pogody na kolejny dzień. Każda strona mówi coś innego. Nie pozostaje mi nic innego jak czekać na to, co przyniesie kolejny dzień. Razem z Pawłem zebraliśmy się popołudniu, aby przygotować kolację oraz niezbędne płyny na kolejny atak szczytowy, który był planowany na godzinę 6:00 kolejnego dnia. Topienie śniegu w takich warunkach jest ciężkie. Śnieg, wiatr oraz niska temperatura dokuczają. Ponad godzinę zajmuje nam ogarnięcie posiłku oraz herbat do termosów. Następnie udajemy się do namiotu na odpoczynek i sen.
Kilka uwag:
– Na tej wysokości zagotowanie 1l wody zajmuję około 30 min.
– zalecane jest, aby gaz nie stał bezpośrednio na śniegu
– nie gotować w namiotach! W łatwy sposób można spalić sobie namiot (zapłon niespalonego gazu) . Ostatnio na Everescie był przypadek gdzie w obozie 4 znaleziono martwe osoby. Najprawdopodobniej od gotowania w namiocie zabrakło tlenu, który został użyty w procesie spalania.

Dzień V – Elbrus

Bezsenność. Śnieżyca. Kolejna burza. Duża ilość śniegu dostaję się miedzy namiot, a miejsce, które przygotowaliśmy do rozbicia. Ciężar śniegu przez namiot dotyka śpiwora. Wszystko staje się mokre. Nie mogę spać. Ciężka noc. Po krótkiej drzemce słyszę budzik. Jest widno i jakby trochę spokojniej. Wiatr dalej wieje, ale już nie z taką prędkością. Szacuje, że może około 30-40km/h. Paweł próbuje wyjść z namiotu, ale czeka na niego niespodzianka. Wejście do namiotu zasypane do połowy. Nogami wykopuje śnieg i wydostaje się z namiotu. Wychodzę zanim i razem staramy się odkopać namiot ze śniegu. Robimy to tylko częściowo. Szybkie ogarnięcie przed wyjściem i ruszamy. Dzisiaj już jak w poprzednich dniach idę z grupą Krzyśka. Wiatr wieje dość mocno i odczuwalna temperatura niska. Czuję, że marznie mi ręka i noga od kierunku, z którego wieje wiatr. Jestem zmęczony. Na szczęście wychodząc wyżej słońce ogrzewa. Dokuczliwą rzeczą był świeżo napadany śnieg, który w połączeniu z wysokością męczył. Mijamy miejsce, w którym wczoraj zawracaliśmy. Jest nadzieja, że dzisiaj się uda zdobyć szczyt. Udało się przekroczyć tę „granicę”. Nadzieja na zdobycie szczytu nadal się tli. Docieramy do zepsutego ratraka, w którym robimy krótką przerwę. Od jakiegoś czasu obserwowałem swojego raka, który mi się rozwiązywał. Zawiązanie raka na wysokości 4900-5100m. n.p.m. jest dużym wyzwaniem. W końcu udaje mi się go zawiązać od nowa. Jestem zmęczony. Z każdą chwilą coraz bardziej. Różne źródła podają inną informacje na temat, na jakiej wysokości znajduje się zepsuty ratrak. W Koniec przerwy ruszamy. Trasa obejścia drugiego wierzchołka w kierunku siodła jest dla mnie bardzo ciężka. Dużo świeżego śniegu i droga pod wiatr. Zapadam się, co chwilę w puchu. Czasami prawie przewracam, a powstanie na tej wysokości męczy. Plecak ciąży coraz bardziej. Myślę o lustrzance, którą dźwigam. Zastanawiam się czy to była dobra decyzja. Walczę ze sobą, ale w końcu docieramy do siodła. Wypakowuję aparat i gopro. Plecaki zostawiamy w siodle i ruszamy na szczyt. Zbocze dość strome i w samej końcówce znajduje się poręczówka. Mało źródeł o niej wspomina i zaraz za nią robimy przerwę. Spotykamy osoby z naszej grupy, którzy stanęli już na szczycie. Dostajemy informację, że zostało nam tylko 15 min do szczytu. Ruszamy. Po chwili faktycznie ukazuje się przed nami szczyt, który jest naprawdę blisko. Pojawia się u mnie niedowierzanie, że to się uda. Jestem tak blisko celu, który postawiłem sobie jakiś czas temu. Poprzedni dzień pokazał, że może się nie udać, więc tym bardziej motywacja wzrasta. Po około 15-20 min od przerwy stajemy na szczycie. Atak szczytowy trwał 9,5h i zakończył się sukcesem! Radość ogromna! Na naszym kontynencie nie ma wyższego punktu. Pamiątkowe zdjęcia, gratulacje. Emocje nie do opisania. Po około 30 minutach ruszamy na dół. Strome zejście od poręczówki w dół dość męczące i trzeba być naprawdę skupionym. Przypominam, że 80% wypadków jest przy zejściu, więc skupienie na maxa. Każdą wolną chwilę wykorzystuje na zdjęcia. Nastroje przy zejściu bardzo pozytywne. Jakieś 30 min przed ratrakiem zauważyłem, że ktoś leży na naszej drodze i odpoczywa. Zaniepokoił mnie ten fakt. Jednak po podejściu kolega z naszej grupy ruszył z nami. Szybko się okazało, że niestety go odcięło. Zbyt mała ilość płynów, wysiłek spowodował brak sił. Zostałem razem z Krzyśkiem i Mirkiem (przewodnicy), którzy asekuracyjnie sprowadzili go na dół. Do namiotu wróciłem dość późno, bo około 20. Paweł, który początkowo został z nami odkopał zasypany namiot. W tym dniu zmęczenie wygrało i zrezygnowaliśmy z gotowania wody na ciepły posiłek. Przekąsiliśmy po kawałku chleba z serem i udaliśmy się na zasłużony sen.

Dzień VI – Elbrus

Pobudka w znakomitym nastroju. Dociera fakt, że cel został osiągnięty. Pogoda znów dopisuje. Składamy namiot i ruszamy do beczek na wysokość 3800m. n.p.m. Zabieramy rzeczy z depozytu i ruszamy wyciągami do miejscowości Azau. Czas na kąpiel, o której marzyłem przez cały pobyt w górach. Obiad, który smakuje wyjątkowo dobrze i czas na zasłużone świętowanie…

Dzień VII – Elbrus

Pobudka, śniadanie i wracamy busami do Piatigorsku. Meldujemy się w tym samym hotelu, co przed wyjazdem na Kaukaz. Szybkie ogarniecie i ruszamy na zwiedzanie miasta. Odwiedzamy naprawdę fajną restaurację, w której zjedliśmy znakomity obiad. Baranina, świeżo pieczone chleby.. oj smak towarzyszył mi przez kolejne dni. Po obiedzę dalsza część zwiedzania. Część osób wybrała się kolejką na jedną z gór obok miasta w celu podziwiania panoramy. Ja osobiście zrezygnowałem, gdyż widoczność tego dnia była średnia.

Dzień VIII – Elbrus

Powrót do Moskwy samolotem. Zameldowanie w hostelu blisko głównej ulicy Stary Arbat. O hostelu wspomnę, ponieważ nie mając klaustrofobii czułem się tam, co najmniej dziwnie. Korytarze bardzo wąskie. Pokoje mniejsze od kajut na statkach. Jednak lokalizacja wynagrodziła nam trudności. Tego dnia zrobiliśmy spacer zwiedzając między innymi plac czerwony. Po powrocie był czas na świętowanie. Razem z Marcinem jeździliśmy po Moskwie konno. Husaria we krwi się odezwała.

Dzień IX – Elbrus

Pogoda fatalna. Deszcz i temperatura 9 stopni. Dalsza cześć zwiedzania. Spacerowaliśmy ulicami Moskwy oraz odwiedziliśmy Muzoleum Lenina. Muszę przyznać, że ilość ochraniających osób oraz ich zachowanie jest ciekawe. Widać, że jest to ważne dla nich miejsce.

Zapraszam do obejrzenia fotorelacji:

Artykuł Elbrus – kaukaski gigant z Korony Ziemi – relacja z wyprawy pochodzi z serwisu Nadszczytami.

Mont Blanc od wielu lat był moim niespełnionym marzeniem. Czułem do tej góry wielki szacunek i zawsze uważałem, że na tą chwilę jest dla mnie niedostępna. Zastanawiałem się czy kiedykolwiek będzie… Sytuacja życiowa, w jakiej się znalazłem zmotywowała mnie do przestudiowania wszelkich informacji na temat zdobycia tej góry. Przeglądając liczne materiały i fora trafiłem na stowarzyszenie „Homohibernatus”. Wstępna rozmowa ze Zbyszkiem dała mi nadzieję, że przy solidnym przygotowaniu jestem w stanie stanąć na Mont Blanc w wakacje. Od tego okresu rozpocząłem przygotowania (bieganie, siłownia, ścianka wspinaczkowa). Przy okazji przygotowania postawiłem sobie jeszcze jeden cel, aby przed wyprawą ukończyć półmaraton. W dniu 18 czerwca 2016 udało mi się ukończyć 4.PKO Nocny Półmaraton we Wrocławiu. Oprócz przygotowań fizycznych musiałem również skompletować niezbędny sprzęt. Na moją korzyść cześć sprzętu posiadałem już wcześniej. Potrzebny sprzęt opiszę w osobnym wpisie, który pojawi się na blogu w najbliższym czasie, ponieważ wiele osób uderza do mnie z tym pytaniem. Muszę przyznać, że spakowanie skompletowanego sprzętu do plecaka było nie lada wyzwaniem.

Wyjazd

Do ekipy jadącej z Warszawy dołączyłem na stacji Orlen na Bielanach Wrocławskich. Tutaj przewodnik zrobił mi mały żart. Byliśmy umówieni na godzinę 7:30 i gdy czekałem o tej godzinie na ich przyjazd, zadzwonił do mnie i powiedział, że złapali gumę i mają jakieś 1h opóźnienia. Zrezygnowany, rzuciłem plecak ze sprzętem obok wejścia i już miałem wchodzić po kawę, nagle od idącej w moim kierunku osoby usłyszałem: „Przepraszam czy wiesz może, którędy na Mont Blanc” – początkowo byłem w szoku, bo myślałem, że to może jakiś zbieg okoliczności, ale okazało się, że wcześniejszy telefon to był tylko kawał. Tym zabawnym i pozytywnym akcentem ruszyliśmy w drogę. Po około 17 – godzinnej podróży busem, znaleźliśmy się na naszym miejscu noclegowym, którym był camping w Les Houches( koło Chamonix). Była już noc, więc przy światłach czołówek rozbiliśmy namioty, po czym mieliśmy czas na szybkie mycie i krótki sen.

Dzień I

Po pobudce był czas, aby zapakować niezbędne rzeczy. W tym momencie wszystko wydawało się niemalże konieczne, co spowodowało, że plecak był naprawdę ciężki. Do tego doszedł namiot, który każdy zespół śpiący w jednym namiocie musiał zabrać ze sobą. Moim przydziałem był tropik, który wcale nie był lekki. Szacuje, że tak spakowany plecak ważył jakieś 25kg. Każdy również dostał przedział jedzenia, który musi zabrać na najbliższe dni. Oprócz suchego prowiantu głównymi posiłkami było jedzenie liofilizowane. Spakowane rzeczy skonsultowałem z przewodnikiem, aby mieć pewność, że mam wszystko, czego będę potrzebował. Z własnego doświadczenia polecam zastanowić się kilka razy czy na pewno potrzebujemy tych wszystkich rzeczy, dlaczego, że taki plecak naprawdę jest odczuwalny w kolejnych dniach wyprawy.
Około 10 dotarliśmy na stację tramwaju, którym wjechaliśmy na górną stację tramwaju, czyli Nid d’Aigle, która znajduje się na wysokości 2380m n.p.m. Z tego miejsca ruszyliśmy w kierunku naszego pierwszego obozu, czyli schroniska Tete Rousse. Do pokonania mieliśmy jakieś 800m przewyższenia. Pogoda była naprawdę piękna a trasa do samego schroniska nie była zbyt wymagająca. Jedynym problemem, na który można było narzekać to plecak, który naprawdę dawał w kość. Muszę również wspomnieć o kozicach, które mijaliśmy naprawdę w bliskiej odległości. W końcówce trasy jedna nawet pozowała leżąc sobie na kamieniu. Po dotarciu na wysokość 3167m. n.p.m rozbiliśmy bazę wypadową na kolejne dni. Byłem zaskoczony, że jak na tą porę roku (lipiec) do na tych wysokościach były bardzo duże ilości śniegu. Konieczne było użycie łopaty, aby wykopać sobie w nim miejsce na rozłożenie namiotu. Byłem w delikatnym szoku, ponieważ gdy przygotowywałem się do wyprawy i oglądałem liczne filmy to w większości w tym miejscu były kamienie. Z relacji osób kamienie, które nagrzewają się słońcem przez cały dzień – oddają temperaturę w nocy. Niestety nie było dane mi to sprawdzić. Słońce tak mocno operowało, że konieczne było noszenie okularów lodowcowych oraz używania filtru 50. Tutaj przewodnik przestrzegał i ja także daję Wam dobrą radę. Pamiętajcie o smarowaniu dziurek w nosie oraz dokładne smarowanie uszu. Ja osobiście doświadczyłem opalenia sobie nosa od środka. Nie jest to zbyt miłe uczucie. Po rozbiciu namiotów przyszedł czas na przygotowanie posiłków. Zaznaczam, że w schroniskach nie ma bieżącej wody i jedyną dostępną jest litrowa woda za 5 euro. Wodę pozyskiwaliśmy oczywiście topiąc śnieg. Dla mnie było to ciekawe doświadczenie, ponieważ robiłem to po raz pierwszy. Następnie bardzo szybko zwiedzaliśmy okolicę, widoki zabierały dech w piersiach i każdy z nas zrobił wiele zdjęć. Następnie spotkaliśmy się w schronisku Tete Rousse. Zaskakującym, a zarazem ciekawym zjawiskiem było dość szybkie załamanie pogody. Nieoczekiwanie nadeszła chmura, zaczął padać grad, a widoczność była znikoma. Na szczęście nie trwało to zbyt długo. Po krótkim posiedzeniu każdy wrócił do bazy, aby powoli przygotowywać się do snu. Chciałbym jeszcze poruszyć temat toalet, które mogą być dla wielu ciekawostką. Przy obozowisku dostępna była toaleta, która była nad urwiskiem. Oczywiście zamiast wody posiadała mechanizm, który zrzucał zawartość toalety w przepaść.
Po zachodzie słońca momentalnie zrobiło się bardzo zimno. Do snu ubrałem się w odzież termoaktywną + skarpety. Niestety takie połączenie z moim śpiworem Volvena z temperaturą komfortową -15 stopni Celsjusza był niewystarczający. Musiałem dość szybko wstać i założyć dodatkową warstwę ubrań. Wystarczyły spodnie polarowe i bluza. W nocy musiałem wyjść z namiotu za potrzebą. Temperatura była naprawdę niska, ale widok nieba i gwiazd wynagradzał wszystko. Przyznam szczerze, że tak pięknego nieba nie widziałem nigdy wcześniej.

Dzień II

Drugiego dnia przewidziana była aklimatyzacja. Mogliśmy pospać trochę dłużej, ponieważ zbiórka była przewidziana dopiero na godzinę 11. Poranna kawka z widokiem na ścianę Goutera była niesamowitym przeżyciem. Na zbiórce mieliśmy szkolenie, które przypomniało podstawowe zagadnienia (asekuracja liną, posługiwanie czekanem i chodzenie w rakach). Po tym szkoleniu poszliśmy w ramach aklimatyzacji pod osławiony Grand Couloir, który inaczej jest nazywany Rolling Stones. Jest to miejsce gdzie, co chwilę spadają kamienie, które są przyczyną wielu wypadków. O tym miejscu czytałem najwięcej przed wyprawą i to ten punkt budził we mnie jakiś nieopisany strach. Na miejscu mogłem zaobserwować na własne oczy kamienie, które leciały z dużą prędkością. Od takich malutkich jak po wielkości arbuza. Pomyślałem sobie, że w kolejnym dniu czeka mnie naprawdę ciekawe przeżycie. W drodze powrotnej do obozowiska mieliśmy jeszcze jedną atrakcję. Mianowicie każdy z nas ćwiczył hamowanie czekanem w różny sposób. Zjeżdżaliśmy po zboczu w różny sposób i naszym zadaniem było zatrzymanie się za pomocą czekana. Przewodnicy obserwowali nasze wyczyny i dawali uwagi, gdy ktoś robił coś w niewłaściwy sposób. Ja muszę wspomnieć, że przy jednym szybszym zjeździe trafiłem tyłkiem na kamień. Nie było to miłe uczucia a zbita kość ogonowa dawała mi się we znaki do końca wyprawy. Oczywiście muszę tutaj wspomnieć, że oprócz dobrej lekcji każdy z nas bawił się znakomicie. Po powrocie i posiłku, resztę dnia spędziliśmy na odpoczynku. Muszę tutaj przyznać, że słońce tak mocno operowało, że można było się spokojnie opalać (oczywiście dziewczyny to robiły). Następnie przyszedł czas kolejne przepakowanie plecaka. Plan zakładał zabranie najpotrzebniejszych rzeczy. Podczas wykonywania tej czynności byliśmy świadkami wypadku na Grand Couloir, gdzie osoba przechodząca to miejsce dostała kamieniem w głowę. Akcja z użyciem helikoptera robiła duże wrażenie, ponieważ jego dźwięk w górach bardziej wpływa na psychikę. Przyznam, że ogarnął mnie strach, ponieważ za parę godzin miałem przejść właśnie to miejsce, w którym był wypadek. Z informacji, jakie udało nam się uzyskać w schronisku osoba miała obrażenia głowy, ale przeżyła wypadek. Po takich wrażeniach w końcówce dnia miałem problemy z zaśnięciem. Do tego tej nocy była straszna wichura i nie było zbyt przyjemnie spać w namiocie. W końcu udało mi się na chwilę zasnąć.

Dzień III

Pobudka była o 4:30 ponieważ o 5:20 ruszyliśmy w drogę. Początkowo trasą, którą przechodziliśmy dzień wcześniej, czyli pod Kuluar. Nie stanowiła ona większego problemu. Było dość zimno, ale po chwili ruchu zrobiło się przyjemnie. Po dojściu do pod Gran Couloir, zostaliśmy podzieleni w pary, którymi przemierzaliśmy to niebezpieczne miejsce. O bezpieczeństwo naszej grupy dbał Jacek, który pomagał pokonanie trudnego fragmentu. Ja to miejsce pokonywałem razem z Magdą. Muszę tutaj przyznać, że adrenalina przy przejściu jest dość wysoka i przejście miejsca, w którym była duża ilość krwi po wypadku, który wydarzył się dzień wcześniej podnosiła jej poziom jeszcze wyżej. Przyznaje, że przy przejściu nie zleciał nawet jeden kamień, dlatego polecam każdemu przejściu tego miejsca w godzinach wczesnego ranka, ponieważ wtedy kamienie są przymarznięte i prawdopodobieństwo wypadku jest znacznie mniejsze. Po przejściu tego niebezpiecznego miejsca czekała nas wspinaczka po mocno eksponowanej, stromej ścianie. Do przejścia mieliśmy jakąś różnice 500 metrów. Dość duża ilość śniegu, przy oświetleniu wyłącznie z czołówek były trudne do pokonania. Fragmenty skał i śniegu pokonywane w rakach były mocno uciążliwe. Po czym jednak czekała na nas nagroda. Wschód słońca na ścianie był niezłym motywatorem, aby iść do góry. Podczas wspinaczki spotkaliśmy Pawła z Polski, którego grupa pozostawiła samemu sobie. Paweł dołączył do naszej grupy i towarzyszył nam aż do schroniska Goutera. Na ścianie było dość tłoczno. Często musieliśmy czekać, aby przepuścić schodzące osoby. Do schroniska znajdującego się na 3864m n.p.m dotarliśmy około 10:30. Od starego schroniska Goutera poruszaliśmy się już w grupach z asekuracją liną, ponieważ na lodowcu często zdarzają się szczeliny. W nowym schronisku mieliśmy chwilę przerwy na regenerację i ruszyliśmy w drogę do kolejnego celu jakbym był schron Vallot na 4400m n.p.m. Napotkaliśmy małe problemy w zespole. Dwie osoby dość mocno odczuły wysokość. Przewodnik, co kilkanaście kroków robił kilkudziesięciu sekundową przerwę, ale nawet to nie wystarczyło. Nasza koleżanka Madzia nie miała siły by iść do góry. Jako grupa nie mogliśmy jej zostawić, więc postanowiliśmy spróbować jeszcze zabrać jej plecak, który przywiązaliśmy na linie na końcu grupy. Pomysł okazał się trafny gdyż Madzia bez ciężaru plecaka mogła spokojnie wchodzić do góry. Ja razem z Pawłem i Jackiem na zmianę ciągnęliśmy plecak na ostatniej pozycji w linie. Przyznam szczerze, że ciężar własnego plecaka plus ciągniętego dawał w kość jednak udało nam się zdobyć nasz cel, czyli schron. Vallot to metalowy schron, który ma chronić przed nagłymi załamaniami pogody. Oficjalnie nie można tam planować noclegu i to miejsce jest czasem odwiedzane przez ratowników, którzy potrafią wlepić mandat. My zatrzymaliśmy się dam do ataku szczytowego. Warunki w Vallocie są naprawdę ciężkie. Środek wygląda jak śmietnik i zapach w nim nie należy do przyjemnych. Jednak wykończony człowiek w górach jest w stanie zaakceptować więcej i dość szybko zaczęliśmy ogarniać jedzenie. Śnieg na tej wysokości był dość mocno zmrożony i niezbędne było użycie czekana, aby uzyskać wystarczającą ilość na posiłki oraz herbatę w termos. Obok Vallota znajduje się toaleta. Jednak, aby z niej skorzystać niezbędne było ubranie raków. Wyjście ze schronu i przejście do toalety było naprawdę niebezpieczne. O samych warunkach w toalecie wolę za dużo nie wspominać, ale możecie sobie wyobrazić jak wygląda toaleta, która jest może sprzątana raz w roku a może rzadziej. Białe deski nie były białe a jedyną możliwą opcją skorzystania z toalety była pozycja na Małysza. W schronie przespałem się 2 godziny i po obudzeniu czułem dość mocny ból głowy. Po konsultacji z przewodnikiem i pomiarze saturacji otrzymałem zalecenie, aby pić dużo wody, bo wygląda na to, że się trochę odwodniłem. Według rad spożyłem przed snem jakieś 2l płynu oraz przygotowałem sobie niezbędne rzeczy na atak szczytowy w jedno miejsce, aby w nocy już tego nie szukać. Wyobraźcie sobie, że na tak małej powierzchni spało ponad 20 osób i te osoby o 3 w nocy musiały ubrać się w potrzebny sprzęt i wyruszyć w atak szczytowy. Jak sobie o tym dzisiaj pomyślę to nadal uważam, że jest do wyzwanie. Noc była dość niespokojna, chociaż przyznam, że tej nocy było mi naprawdę ciepło.

Dzień IV

Po niespokojnej nocy po godzinie 4 była pobudka, aby o godzinie 5 wyruszyć na górę. Tempo do góry nie było zbyt szybkie, dlatego wejście było w miarę przyjemne. Trochę przeszkadzał wiatr i siarczysty mróz, ale po raz kolejny wysiłek potrafił rozgrzać. Niestety podczas podejście parę razy dochodziło do niebezpiecznych sytuacji, gdy przewodnicy francuscy ze swoimi grupami próbowali nas wyprzedzić. Ich zachowanie było chamskie i tworzyło zagrożenie. Oczywiście na próbę rozmów nie reagowali i odpowiadali tylko w języku francuskim. Podczas przygotowania do wyprawy czytałem, że takie sytuacje mają miejsce i francuzi traktują tą górę, jako swoją. Niestety mogłem to doświadczyć na własnej skórze. Tutaj przypomina mi się również parę sytuacji, gdzie francuzy przewodnicy narzucali dość szybkie tempo dla swoich grup i widząc, że grupa już nie ma siły zawracali ich twierdząc, że są nieprzygotowani. Niesamowitym widokiem było światło czołówek wchodzących osób. Układało się w łańcuch choinkowy, co wywierało ogromne wrażenie. Kolejną cudowną chwilą był wschód słońca i jego pierwsze promienie, które przebijały się przez szczyty gór. To są takie chwile, które pozostaną w pamięci do końca życia. Trasa z Vallota początkowo jest dość stroma oraz fragmentem prowadzi naprawdę wąską granią. Przy wejściu można zaobserwować szczeliny lodowcowe i nawet jedną z nich mieliśmy okazję przejść. W relacji poniżej będzie ona widoczna. Po kilkunastu minutach od szczeliny docieramy na szczyt. Przyznam szczerze, że ogarnęło mnie wtedy rewelacyjne uczucie. Udało mi się osiągnąć cel, do którego przygotowywałem się przez ostatnie 6 miesięcy. Duma mnie rozpierała! Stając tam uświadomiłem sobie, że nie ma rzeczy niemożliwych, wystarczy tylko wyznaczyć cel i małymi krokami do niego dążyć. Wszyscy na szczycie cieszyli się oraz gratulowali sobie nawzajem osiągniętego sukcesu. Po chwili na zrobienie pamiątkowych zdjęć, niestety musieliśmy schodzić. Muszę tutaj przyznać, że ściągnąłem rękawiczkę na jakieś 5 min, aby zrobić zdjęcia, przez co straszliwie odmroziłem sobie rękę, która dopiero po ok. 2h wróciła do normy. Z informacji od przewodnika wiem, że odczuwalna temperatura na szczycie mogła wynosić około – 15 – 20 stopni. Dość silny wiatr potęgował odczucie mrozu.
Podczas zejścia należało zachować szczególną ostrożność, co było czasami trudne gdyż otaczające widoki były przepiękne. Droga do Vallota minęła naprawdę szybko. Tam był czas na szybkie spakowanie rzeczy i oraz posiłek. Naszym kolejnym celem było zejście do Tete Rousse po rzeczy i następnie do stacji kolejki. Niestety zejście do Goutera trwało dłużej niż zakładaliśmy, ponieważ Madzia znów totalnie opadała z sił. Ściana Goutera okazała się przeszkodą dla Pawła i zejście też stwarzało mu problemy. Te dwie sytuacje spowodowały, że Kuluar pokonywaliśmy o godzinie 18. Schodząc ścianą, co chwilę słyszeliśmy i widzieliśmy spadające kamienie. Niektóre z nich były ogromne. Niestety to nie jedyny problem. Schodząc ścianą zaobserwowaliśmy także, że najprawdopodobniej nie ma naszego namiotu, gdyż nasze miejsce było puste, ale o tym za chwilę. Gdy dotarliśmy do Kuluaru było po 18 i na nasze nieszczęście nadeszła chmura. Widoczność była ograniczona a ilość kamieni sypiąca się z góry ogromna. Po kolei przemierzaliśmy Kuluar inną drogą niż wtedy w nocy, ponieważ trochę wyżej wydeptana była lepsza ścieżka. Do dziś pamiętam stres, jaki miałem, gdy pokonywałem to miejsce. Na szczęście nikomu z nas nic się nie stało. Przypominam sobie, że po nas przechodziła kolejna osoba, która miała naprawdę dużo szczęścia. Gdy pokonała najgorszy fragment Rolling Stones, czyli płynący strumyczek przeleciał dość duży głaz. Sekunda lub dwie wcześniej i doszłoby do tragedii. Przez chmurę, o której wspomniałem widoczność spadła do minimum. W mokrym śniegu i braku widoczności schodziliśmy do bazy. Po zejściu czekan na nas Zbyszek, który obawiał się, że coś nam się stało. Podczas zejścia ścianą Goutera miał miejsce śmiertelny wypadek i również była akcja z użyciem helikoptera. Pamiętam, że helikopter z ratownikiem początkowo krążył nad nami, ale po chwili poleciał jakieś 50m do góry. Gdy byliśmy już w obozie Tete Rousse okazało się, że nasz namiot został skradziony. Cześć rzeczy została wyrzucona przed a namiot + cenniejsze rzeczy zabrane. Nigdy nie spodziewałbym się, że na tej wysokości może dojść do kradzieży. Oprócz naszego namiotu zostały ukradzione również cenniejsze rzeczy z namiotów sąsiadujących. Kradzież namiotu zmusiła nas do zejścia do schronu Forestiere. Zmęczeni, ale bez wyjścia schodziliśmy ku kolejnemu celowi. Podczas zejścia helikopter zabierał pozostawiony plecak. Jak się później okazało, jeden z członków grupy z ekipy Pawła, który dołączył do nas na ścianie Goutera złamał nogę. Przed godziną 22 udało nam się dotrzeć do schronu Forestiere. Ten XIX wieczny schron okazał się dla mnie 5 gwiazdkowym hotelem. Choć oferował tylko dach nad głową i piętrowe prycze oraz koce, to noc tam była nie do opisania. Po nocach spędzonych w namiocie oraz schronie spało mi się tam znakomicie.

Dzień V

Rankiem dotarliśmy do tramwaju, którym zjechaliśmy na dół. Po dotarciu na camping, czekało nas kolejne niesamowite przeżycie, czyli kąpiel. Przypominam, że w góry wyszliśmy we wtorek rano a wróciliśmy w sobotę. Brak wody w schroniskach nie pozwalał nam się umyć. Wyobraźcie sobie jak każdy z nas marzył o kąpieli. Po tym przyjemnym zakończeniu wyprawy, wyruszyliśmy na zwiedzanie Chamonix. Wieczorem na campingu był czas na świętowanie sukcesu.

Chciałbym na koniec podziękować Zbyszkowi z tak wspaniałą wyprawę. Stowarzyszenie Homohibernatus.eu polecam za profesjonalne podejście i świetne przygotowaną ekspedycję. Tutaj pragnę również podziękować całej grupie, która towarzyszyła mi podczas tej wyprawy. Naprawdę poznałem tam wspaniałych ludzi, z którymi mam nadzieję spotkam się jeszcze na niejednej wyprawie. Szczególne podziękowania dla Paweł Wocal oraz  Paweł Łukaszek za udostępnienie swoich wspaniałych zdjęć. W razie pytań zachęcam do kontaktu lub komentowania. Postaram się w najbliższym czasie dodać posty, które mogą być przydatne dla osób planujących zdobycie Mont Blanc!

Zdjęcia: Dominik Strzelczyk, Paweł Wocal, Paweł Łukaszek

Artykuł Mont Blanc – drogą Goutera – opis wejścia pochodzi z serwisu Nadszczytami.

😉

Artykuł Triglav pochodzi z serwisu Nadszczytami.